سیروس خدامرادی کارشناس مسائل سیاسی در گفتگو با خبرنگار زریوار خبر، در ارزیابی شرایط اخیر توضیح داد که آنچه این روزها برخی رسانه‌ها از آن به‌عنوان «آتش‌بس» یاد می‌کنند در حقیقت چنین ماهیتی ندارد.

وی گفت: وضعیت موجود صرفاً نوعی توقف موقت درگیری‌هاست؛ مکثی کوتاه‌مدت که با هدف فراهم کردن امکان گفتگو درباره آتش‌بس واقعی در نظر گرفته شده است.

خدامرادی افزود: این مرحله نه پایانی بر درگیری‌هاست و نه نشانه رسیدن به نتیجه‌ای قطعی؛ بلکه تنها گشودن دریچه‌ای برای آغاز مذاکرات رسمی است.

وی در ادامه، به تحلیل‌هایی اشاره کرد که این شرایط را نشانه‌ای از تغییر معادله یا عقب‌نشینی طرف مقابل توصیف کرده‌اند.

این کارشناس مسائل سیاسی با تأمل به چند نکته کلیدی پرداخت و گفت: روند کنونی دست‌کم از منظر نشانه‌ها، تغییر رویکرد طرف مقابل را بازتاب می‌دهد نخست آنکه طرحی که اکنون مبنای گفتگوها قرار گرفته، در آغاز از سوی ایران ارائه شده و طرف مقابل پذیرفته است آن را محور مذاکرات قرار دهد افزون بر این، درخواست اولیه برای توقف درگیری‌ها از سوی آمریکا مطرح شد.

وی یادآور شد که مقایسه‌ی رفتار و مواضع ابتدایی طرف مقابل با وضعیت امروز نشان می‌دهد نهایتاً گفتگوها بر سر همان طرحی متمرکز شده که دارای ده بند مشخص بوده و پیش‌تر پیشنهاد شده بود.

خدامرادی می‌گوید نمونه‌های دیگری نیز وجود دارد که در مجموع تصویری از تغییر رویکرد طرف مقابل به‌دست می‌دهد.

در بخش دیگری از سخنانش، به نگرانی‌هایی اشاره کرد که در داخل کشور نسبت به سوابق گذشته‌ی مذاکرات شکل گرفته است.

وی تأکید کرد: تجربه‌های پیشین این نکته را روشن کرده که ورود به هر گفتگوی جدی نیازمند احتیاط بسیار و دقت در همه جزئیات است به همین علت، همواره بر آمادگی کامل در عرصه میدانی تأکید می‌شود تا پشتوانه‌ای مطمئن برای هر روند دیپلماتیک فراهم باشد.

در کنار این موضوع، وی نقش مردم را اساسی دانست و گفت: همراهی و حضور جامعه، یکی از ستون‌های اصلی این مسیر است تا زمانی که مقام‌های مسئول تصمیم نهایی را اعلام کنند.

این کارشناس مسائل سیاسی در ادامه به تغییرات جایگاه ایران در سال‌های اخیر اشاره کرد و توضیح داد ایرانِ امروز، کشور سال‌های پیش از درگیری‌ها نیست در حوزه‌های گوناگون، به‌ویژه در عرصه نفوذ منطقه‌ای و ظرفیت‌های دفاعی تحولاتی رخ داده که بر معادلات کنونی نیز تأثیر گذاشته است.

وی این تغییرات را بخشی از روندی دانست که تصویری متفاوت و قدرتمندتر از ایران در منطقه ترسیم کرده است.

وی سپس به فضای عمومی جامعه پرداخت فضایی که گاه میان امیدهای بزرگ و نگرانی‌های عمیق نوسان می‌کند.

خدامرادی با نگاهی واقع‌بینانه تأکید کرد هنوز هیچ توافق نهایی شکل نگرفته است و بنابراین نه شادی زودرس معنا دارد و نه ناامیدی افراطی؛ روندی در جریان است که باید مرحله‌به‌مرحله و بدون پیش‌داوری آن را دنبال کرد.

در پایان، وی جمع‌بندی خود را با اشاره به دو عامل اصلی ارائه داد؛ عواملی که به باور او بیشترین نقش را در شکل‌گیری وضعیت کنونی ایفا کرده‌اند نخست، توان دفاعی و بازدارندگی؛ نیرویی که در ارزیابی طرف مقابل اثرگذار بوده است و دوم، حمایت و حضور مردم؛ همراهی‌ای که خدامرادی آن را یکی از ستون‌های پایدار این مسیر دانست و از نگاه او، همین دو مؤلفه طرف مقابل را به پذیرش چارچوب مذاکراتی و حرکت در مسیر ده بند پیشنهادی سوق داده است.

انتهای خبر/