به گزارش زریوار خبر، بهورز در ساختار سلامت ایران چهره‌ای است که سال‌هاست بی‌هیاهو در دل روستاها ایستاده و بار اصلی مراقبت و پیشگیری را بر دوش می‌کشد.

خانه‌های بهداشت که با هدف رساندن خدمات اولیه به نقاط دورافتاده شکل گرفتند به مرور به جایگاهی تبدیل شدند که مردم روستا آن را بخشی از زندگی روزمره خود می‌دانند؛ جایی که بهورز نه یک مسئول اداری، بلکه همراهی آشنا و قابل اعتماد است.

در بسیاری از روستاها، خانه بهداشت نخستین نقطه‌ای است که مادران برای نگرانی‌های کوچک و بزرگ خود به آن مراجعه می‌کنند. کودکان نخستین تجربه مراقبت و آموزش بهداشتی را در همین خانه‌ها می‌آموزند و خانواده‌ها در روزهای سخت بیماری، بهورز را به عنوان کسی می‌شناسند که در کنارشان می‌ماند. این پیوند انسانی، نقش بهورز را از یک وظیفه رسمی فراتر می‌برد و آن را به مسئولیتی اجتماعی تبدیل می‌کند؛ مسئولیتی که بر پایه شناخت دقیق از فرهنگ، نیازها و شرایط زندگی روستایی شکل گرفته است.

بهورزان سال‌هاست که در مسیر سلامت، بی‌وقفه و بی‌ادعا قدم برداشته‌اند حضور آنان در روستاهایی که گاه کیلومترها از شهر فاصله دارند در مسیرهایی که عبور از آن‌ها آسان نیست، در شرایطی که امکانات محدود است نشان می‌دهد که سلامت در ایران تنها محصول بیمارستان‌های بزرگ نیست؛ بلکه نتیجه تلاش نیروهایی است که در سکوت، فرهنگ مراقبت و پیشگیری را در دل جامعه روستایی نهادینه کرده‌اند.خانه‌های بهداشت، به لطف حضور بهورزان، به مراکز آگاهی‌بخشی تبدیل شده‌اند.

آموزش‌های چهره‌به‌چهره، گفت‌وگوهای صمیمی با مادران، پیگیری وضعیت خانواده‌ها و همراهی در دوران بارداری، همه بخشی از فعالیت‌هایی است که بهورز با شناخت دقیق از شرایط اجتماعی روستا انجام می‌دهد. این شناخت بومی، همان نقطه‌ای است که بهورز را از بسیاری از نیروهای رسمی متمایز می‌کند؛ زیرا او از دل همان جامعه برخاسته و زبان مردم را می‌فهمد.

نقش بهورزان در جلوگیری از گسترش بیماری‌ها، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای نظام سلامت کشور است حضور آنان در نقاطی که دسترسی به پزشک دشوار است، باعث شده مراقبت‌های اولیه بهداشتی به‌صورت مستمر ارائه شود و بسیاری از بیماری‌ها پیش از آنکه به بحران تبدیل شوند، کنترل گردند این نقش، سلامت روستا را به سلامت شهر پیوند می‌دهد؛ زیرا سلامت یک جامعه زنجیره‌ای به‌هم‌پیوسته است و هر حلقه آن بر دیگری اثر می‌گذارد.

روز ملی بهورز، فرصتی برای بازخوانی این مسیر طولانی و پرچالش است؛ مسیری که با تلاش نیروهایی طی شده که معنوی‌ترین پاداش آنان، آرامش و سلامت مردم است. این روز یادآور حقیقتی است که بخش مهمی از پیشرفت نظام سلامت ایران، نه در مراکز بزرگ درمانی، بلکه در خانه‌های کوچک بهداشت روستایی رقم خورده است؛ جایی که بهورز با صبر، آگاهی و تعهد، سلامت را به زندگی مردم آورده است.

انتهای پیام/