به گزارش خبرنگار زریوار خبر، روز ملی روستا و عشایر، روزی برای مکث در برابر حقیقتی ساده اما عمیق است؛ این‌که ایران، پیش از هر چیز، بر شانه‌های مردمانی ایستاده که در سکوت روستاها و در مسیر کوچ‌های طولانی، زندگی را هر روز از نو می‌سازند این روز، نه یک مناسبت تقویمی، بلکه یادآوریِ ریشه‌هایی است که هنوز زنده‌اند و هر صبح، با طلوع خورشید، نبض تولید، فرهنگ و امید را در این سرزمین به جریان می‌اندازند.

در روستاهای کردستان و مریوان، زندگی همیشه معنایی فراتر از جغرافیا داشته است؛ جایی که خاک، آب، دام، کوه و فصل‌ها، بخشی از هویت مردم‌اند. روستاییان با تلاش بی‌وقفه، امنیت غذایی کشور را تضمین می‌کنند و فرهنگ اصیل ایرانی را در دل آیین‌ها، زبان‌ها و سنت‌های محلی زنده نگه می‌دارند.

عشایر نیز با کوچ‌های منظم و زندگی سیال خود، نگهبانان یکی از کهن‌ترین شیوه‌های زیست ایرانی‌اند؛ شیوه‌ای که در آن طبیعت، ریتم زندگی را تعیین می‌کند و انسان، هم‌قدم با فصل‌ها حرکت می‌کند.

روز ملی روستا و عشایر، فرصتی است برای دیدن دوباره این مردمان؛ برای شنیدن صدایی که گاه در هیاهوی شهرها و سیاست‌ها گم می‌شود. صدایی که می‌گوید توسعه، بدون توجه به روستا و عشایر، توسعه‌ای ناقص است. هر جاده‌ای که به یک آبادی می‌رسد، هر مدرسه‌ای که در دل یک روستا روشن می‌شود، هر حمایت از تولیدات محلی، در حقیقت سرمایه‌گذاری بر آینده‌ای پایدارتر است.

در این روز، نگاه‌ها به سوی کسانی می‌رود که بی‌ادعا اما پیوسته، ستون‌های پایداری ایران را بنا می‌کنند شاید بهترین بزرگداشت این روز، نه در پیام‌ها و مراسم، بلکه در تصمیم‌هایی باشد که زندگی در روستاها را ماندگارتر، کوچ‌ها را امن‌تر و آینده این سرزمین را روشن‌تر می‌کند.

انتهای پیام/