سایت خبری تحلیلی

آرشیو اخبار / بایگانی پیوند سایتی RSS
یکشنبه 25 فروردین 1398 / 11:17|کد خبر : 6763|گروه : پزشکی

کنگر؛ریواس؛ گیلاخه؛ شنگ گیاهان بهاری کردستان چه خواصی دارند؟

با آغاز فصل بهار، رنگ و بوی سفره‌ی غذای کردستانی‌ها نیز بهاری می شود و این مسئله را می توان در مصرف انواع مختلف غذاهای گیاهی مشاهده کرد که هر کدام از این گیاهان خواص دارویی مخصوص به خود دارند.

با آغاز فصل بهار، رنگ و بوی سفره‌ی غذای کردستانی‌ها نیز بهاری می شود و این مسئله را می توان در مصرف انواع مختلف غذاهای گیاهی مشاهده کرد که هر کدام از این گیاهان خواص دارویی مخصوص به خود دارند.

به گزارش زریوارخبر، باتوجه به اینکه در ایران و بویژه در کردستان مصرف کنگر معمولی رواج بیشتری داشته و شناخته‌‌شده‌تر است ما ابتدا به خواص این سبزی فصل می‌پردازیم.


کنگر معمولی گیاهی است خودرو با برگ‌های خاردار و ساقه‌های ضخیم شبیه به کرفس که از آن در پخت سوپ، خورش و حتی به‌صورت خام در سالاد استفاده می‌کنند.


البته باتوجه به اینکه برگ‌های آن تیغ‌های ریز و تیزی دارند، هنگام پاک‌کردن مراقب دستان خود باشید؛ پس بهتر است از دستکش استفاده کنید.


کنگر طبیعتی گرم و خشک دارد و به همین علت آن را با ماست نیز می‌خورند و در ضمن برای آن دسته از افرادی که گرم‌مزاج هستند، خوردن آن توصیه می‌شود. علاوه بر این، کنگر منبع غنی پتاسیم است.

 


خواص درمانی


 کنگر ضدعفونی‌کننده، اشتهاآور، تب‌بر و هضم‌کننده غذاست و درضمن، مصرف آن باعث تقویت دستگاه گوارش می‌شود.


 این گیاه و به‌خصوص برگ آن ادرارآور و نیروبخش است و در ضمن قلب را نیز تقویت می‌کند.


 کنگر در درمان یرقان، نارسایی کبد و کم‌خونی مؤثر بوده و از کبد در برابر سموم شیمیایی محافظت می‌کند.


 محققان معتقدند وجود ماده‌ای به نام سینارین در عصاره برگ کنگر، باعث کاهش کلسترول و تری‌گلیسیرید خون می‌شود. در ضمن همین ماده به همراه ماده دیگری به نام اسید کافئیک موجود در کنگر، کبد را در برابر عفونت حفظ می‌کنند.

 


توجه: چه کسانی بهتر است کنگر نخورند؟


 افرادی که ناراحتی‌های کلیوی و کبدی شدید دارند از مصرف برگ کنگر پرهیز کنند.


 زنان باردار و کودکان


 باتوجه به اینکه کنگر باعث انقباض کیسه‌صفرا می‌شود، افرادی که سنگ کیسه‌صفرا دارند، از خوردن آن صرف‌نظر کنند.

 

 

     ریواس


طعم ترش ریواس بین مردم طرفداران زیادی دارد و خوشرنگی ساقه‌های گیاه هم به این جذابیت اضافه می‌کند.


خورش ریواس، یکی از خورش‌های بهاری است. ریواس از جمله گیاهانی است که به صورت وحشی در اطراف رودخانه ها رشد می‌کرده اما این روزها در برخی از مناطق نیز کشت می‌شود.


ارزش تغذیه ای 85 گرم ریواس:


انرژی 29 کیلو کالری، چربی 2/0 گرم، پروتئین 8/0 گرم، کربوهیدرات 7 گرم، کلسیم 266 میلی‌گرم، سدیم 5 میلی‌گرم، پتاسیم 148 میلی‌گرم


این گیاه نیز دارای مقدار پتاسیم خوبی است. پتاسیم در کنترل فشارخون نقش موثری دارد.[نکته بهداشتی روز: غذاهای غنی از پتاسیم]


ریواس به عنوان فعال کننده‌ی عملکرد دستگاه گوارش، ناقل نمک‌های صفراوی و محرک ترشح کبد شناخته شده است. این گیاه در معده سبب افزایش ترشح معدی و به طور کلی باعث بهبود عملکرد معده می‌گردد. علاوه بر این با تحریک ترشح نمک‌های صفراوی از کبد، به تنظیم جذب چربی از روده کمک می‌کند


در موقع خرید ریواس دقت کنید که ریواس‌ها تا حد امکان دارای ساقه‌های جوان و ترد باشند.


ریواس به مدت دو تا 3 روز در یخچال قابل نگهداری است اما برای نگهداری طولانی‌تر باید آن را فریز کرد. آماده‌سازی ریواس برای مصرف به این صورت است که ریواس‌ها را پوست کنده و خرد می‌کنیم و می‌شوییم، البته از قسمت‌های ترد و نازک و روشن ریواس استفاده کنید زیرا قسمت‌های سبز‌تر کمی تلخ هستند و بعضی قسمت‌ها که ترد نیستند بعد از پختن ریش ریش و سفت می‌شوند.


در ضمن به خاطر داشته باشید که ریواس برای پخت تنها به جوش کوتاهی نیاز دارد و اگر این مدت اضافه شودخراب می‌شود. به همین دلیل آن را در پایان پخت به خورش اضافه می‌کنند.


نکته: به دلیل محتوای اگزالات بالای ریواس و کنگر، کسانی که سابقه سنگ کلیه اگرالاتی دارند باید در مصرف آن دقت کنند.

 


     گیلاخه(گل آقا یا تره کوهی)

 


ضد عفونی کننده روده‌ها و مدر است و برای معالجه رماتیسم و بیماریهای کبدی مفید است. ضماد آن برای نرم کردن ورمها مفید است. ترشح ادرار و حیض را زیاد می‌کند و قاعده‌آور است. جوشانده یا پخته شده آن با جو برای درد سر, سینه, تنگی نفس و پرورده تره با سرکه در باز کردن گرفتگی کبد و طحال و خوردن برگ پخته آن برای بواسیر مفید است برای خشک کردن رطوبتهای رحم مفید است. ضماد آن باسماق برای مخملک و زگیل و با نمک برای التیام زخمهای بر مفید است. خوردن آن بینائی چشم را کاهش می‌دهد.

 

     شِنگ


​​​​​​​برگهای گیاه شنگ  از خونريزي معده جلوگيري مي‏كند. اگر مسموم شديد از ريشه‏این گیاه  استفاده كنيد. براي رماتيسم مفيد است  و آب ريشه خام شنگ  زگيل را از بين مي‏برد. براي مسلولين نفع بسيار دارد. گل این گیاه  را بر روي محل سوختگي قرار دهيد تا از قدرت آن التيام سوختگي پي ببريد!


فارسي این کیاه  شنگ است، در شيراز و اصفهان به شنگ آلاله شنگ و در خراسان ريش بز خالدار خطاب مي‏كنند. به این  گياه قندرون، سنسفيل، تسلسفيل، اسپلنج و اسفلنج هم مي‏گويند. عربي نوع چمني این گیاه  كه برگهاي آن باريك‏تر از شنگ  مي‏باشد، لحيه التيس و زنب الخيل است، ولي در عراق و شامات به آن اذناب الخيل مي‏گويند. 


شنگ  در چمنزارهاي نمناك شمال ايران، عمارلو، بين كبوتر چاي و زرد چين، ايسپيلي ييلاق دامنه البرز، مخصوصا افجه و نارون مي‏روید و نوع چمني این گیاه  در مغرب ايران، تفرش، اراك، كوه شاهو و كردستان زياد است، و در اروپا به علت زيبايي گل این  گياه شنگ پرورش مي‏دهند. گياه شناسان قديم نوع حقيقي شنگ را  نر و نوع چمني را ماده مي‏دانستند، و در زبان فرانسه به شنگ يارب دوشوو، در فاصله ارديبهشت تا تير ماه ظاهر مي‏شود ريشه گياه شنگ داراي لعاب بوده و كمي تلخ است و خوردن آن اشتها را فوق العاده زياد مي‏كند. ريشه شنگ خلط آور و نرم كننده سينه و التيام دهنده زخمهاست. از برگهاي شنگ در سالاد استفاده مي‏كنند و ايرانيان آن را مانند كاهو و كاسني با سركه و بدون آن مي‏خورند، چون بسيار خنك مي‏باشم. خوردن برگهاي شنگ اسهال و خونريزي معدي را بند مي‏آورد و از خونريزي سينه جلوگيري مي‏كند و براي مسلولين نافع است.
ريشه شنگ براي جلوگيري از اسهال و خونريزي، از برگش قويتر است و خوردن خيسانده آن در شراب براي جلوگيري از خونريزي رحم تجويز مي‏شود پاشيدن برگ و گل خشك شده این گیاه  در روي زخمهاي چركي و متعفن سودمند مي‏باشد ضماد آنرا براي التيام عصب قطع شده مفيد دانسته‏اند ضماد گل شنگ  با موم جهت سوختگي آتش مفيد است حكيم محمد بن زكرياي رازي خوردن ريشه گياه شنگ را پادزهر سموم مي‏دانست. عصاره گياه شنگ كه در طب سنتي ايران طرثوث خوانده شده است پادزهر قوي است و در ساختن ترياق فارون به كار مي‏رود. براي معالجه نزله ريوي، نقرس، رماتيسم و امراض جلدي جوشانده شصت گرم ريشه شنگ تجويز می  كرده‏اند. اگر این گیاه را پختید  هرگز آب آن را دوز نريزند بلكه آن را بنوشید، زيرا منافع شنگ  در آب جوشانده جمع مي‏شود. عصاره شنگ جهت درمان كچلي و زخمهاي جلدي مفيد است. آب ريشه خام شنگ  زگيل را از بين مي‏برد.

 

قندرون‏


چنانچه گياه شنك چمني را قطع كنيد، از آن يك ماده كائوچو كي ترشح مي‏شود، كه به آن قندرون و قندران مي‏گويند. اين ماده در برابر هوا سفت مي‏شود و ايرانيان آن را مانند سقز مي‏جويند و چنانچه كمي حرارت  به آن بدهيد، به صورت كش در مي‏آيد و با آن بهترين لاستيك را مي‏توان ساخت، ولي چون مقدار آن كم است و ساختن لاستيك با آن به صرفه نيست. قندرون از دوستان كبد بوده و سريع الهضم است و از احتقان خون جلوگيري كرده، جويدن آن هضم غذا را آسان مي‏كند، اشتها را زياد مي‏نمايد. براي پاك شدن سينه از اخلاط نافع است. براي شش و قلب نيز مفيد مي‏باشد. خوردن مقدار كمي از آن، شب مواقع خواب براي تسكين سرفه تجويز شده است، ضماد آن با سندروس يا زرده تخم مرغ نيم برشته بر روي زخم جهت التيام و روياندن گوشت سودمند مي‏باشد. ضماد گداخته آن با پيه بزجهت رفع كجي ناخن و درد عضلات و ترك پوست و شقاي مزمن مخصوصا با كمي شنجرف نافع مي‏باشد و با روغن زيتون جهت تحليل ورمها و شكاف كشاله ران و تقويت اعصاب و خارش نافع مي‏باشد. مقدار خوراك آن يك مثقال است.

 

منبع: زریان موکریان

ZariwarKhabar Telegram Channel

برچسب ها

کنگرریواسشنگگیلاخهغذای گیاهی

بازدید ها : 1277

نظرات بینندگان :

اولین نفری باشید که در مورد این مطلب نظر می دهید!

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت زریوارخبر در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
* به دلیل تراکم نظرات ممکن است نظر شما با تاخیر تایید شود.

نام *
 

کد امنیتی