سایت خبری تحلیلی

آرشیو اخبار / بایگانی پیوند سایتی RSS
گفتگو با کولبران همزمان با شروع روزهای سرد سال
جمعه 14 دی 1397 / 12:53|کد خبر : 6493|گروه : اقتصادی

مرزهای بسته، سفره‌های‌خالی

‌تعداد زیادی از کولبرها حتی پول کافی برای خریدن کفش مناسب برای تردد در زمستان را ندارند. بعضی‌هایشان با صندل و دمپایی تابستانی راه‌های پرپیچ‌وخم کوهستانی را با بار سنگینی که بر دوش دارند طی می‌کنند و تعداد کمی از آنها برای تردد در زمستان چکمه و پوتین دارند.

‌تعداد زیادی از کولبرها حتی پول کافی برای خریدن کفش مناسب برای تردد در زمستان را ندارند. بعضی‌هایشان با صندل و دمپایی تابستانی راه‌های پرپیچ‌وخم کوهستانی را با بار سنگینی که بر دوش دارند طی می‌کنند و تعداد کمی از آنها برای تردد در زمستان چکمه و پوتین دارند.

به گزارش زریوارخبر، از یکی دوسال گذشته موضوع ساماندهی مرزها و کولبران مطرح شده است اما تاکنون اقدام جدی و مهمی جز بسته ماندن مرزها و ادامه بیکاری کولبران کاری انجام نشده است. این در حالی است که اگر درخصوص ساماندهی کولبران صحبت می‌شود باید نه‌تنها به فکر ایجاد صنایع مادر و تبدیلی در منطقه بود بلکه باید سرمایه‌های اقتصادی را به سمت مرزها سوق داد و زمینه‌های کشاورزی را نیز در زمین‌های مساعد گسترش داد اما تنها کاری که تا‌کنون انجام شده، بسته شدن مرزها، توزیع کارت‌های پیله‌وری، زیادتر شدن پاسگاه‌های مرزی و مراقبت از راه‌های فرعی برای مقابله با کولبری است. سازمان‌یافته نبودن و قدیمی بودن زیرساخت‌های مرزها باعث شده که نتوانیم در این مرزها از ظرفیت‌های بالای بازرگانی استفاده کنیم و سرمایه‌گذاری اقتصادی در این مناطق ایجادنشود؛ در کنار اینها ساماندهی کولبران نیز در حد حرف باقی مانده است. کولبران که سال‌های سال در مرزها با فقر و تنگدستی مشغول فعالیت بودند این روزها زیر بار بسته ماندن مرزها، بی‌توجهی به معیشت و نبودن اشتغال با مشکلات بسیار زیادی روبه‌رو هستند و انگار هیچ‌کس به فکر آنها و خانواده‌هایشان نیست. براساس تعریف وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی ‌کولبری جزو مشاغل نیست اما سال‌های سال است که به تنها راه گذران زندگی بخش عمده‌ای از اهالی مرزنشین کشور تبدیل شده است. کولبرانی که نه‌تنها هیچ تضمینی برای آینده شغلی‌شان وجود ندارد بلکه با بسته ماندن مرزها، آب‌باریکه‌ای که از آن ارتزاق می‌کردند نیز خشک شده و بسیاری از آنها تنها راه درآمدشان یارانه 45هزار تومانی و قاچاق است.
 
درآمد زندگی‌مان از یارانه می‌گذرد

 ابوبکر ابراهیمی، یکی از کولبران روستای کانی‌زرد (در سردشت) در چندکیلومتری مرز عراق است. وی که سال‌های سال ارتزاق خود و خانواده‌اش از طریق کولبری بوده حدود یک‌سال است با بسته شدن مرزها بیکار شده و جز یارانه دولتی درآمد دیگری ندارد. وی با اشاره به اینکه اشتغال در این نقطه مرزی تعطیل شده است،گفت: بعد از بسته شدن بازارچه قاسم‌رش دیگر کاری نیست که انجام دهیم. بیکاری به مردم روستا فشار آورده، الان هرکدام از خانواده‌های روستا چندصد هزار تومان به مغازه‌دارها بدهکار هستند و توانایی پرداخت بدهی‌شان را ندارند، شرمندگی ما نه برای دوستان مغازه‌دارمان که برای خانواده‌هایمان همیشگی است. سفره‌هایمان خالی‌تر از دست‌هایمان است و شرمندگی از زن و بچه امانمان را بریده و چاره‌ای جز قاچاق‌بری نداریم.

ابراهیمی می‌گوید:‌ از پارسال تا الان تعداد زیادی از اهالی روستایمان به شهرهای اطراف یا حاشیه تهران مهاجرت کرده‌اند، شاید بتوانند در آنجا درآمدی داشته باشند. اگر وضع به همین منوال باشد بعید نیست تا سال آینده روستایمان متروکه شود. روستایی که جد اندر  جد در آن بوده‌ایم و امروز به‌دلیل بیکاری، اکثر اهالی به فکر مهاجرت از آن افتاده‌اند. تعدادی هم به شهرهای عراق مهاجرت کرده‌اند و با کار کردن در مزارع و دامداری‌های آنجا برای خانوادهایشان پول می‌فرستند، برخی هم با خانواده به عراق رفته‌اند. وی با اشاره به اینکه به‌دلیل کوهستانی بودن منطقه، امکان کشاورزی وجود ندارد، می‌گوید: تعدادی از همسایگان‌مان در فصول تابستان و پاییز برای کار در مزارع به شهرهای اطراف می‌روند و با پس‌انداز اندکی که در این مدت جمع‌آوری می‌کنند مابقی ایام سال را به سختی می‌گذرانند.
 

مهاجرت تنها راه پیش پای کولبران


 مالک شیخی، دهیار روستای کانی‌زرد هم با بیان اینکه کولبرها مدت زیادی است که بیکار هستند و چاره‌ای جز قاچاق‌بری و یا مهاجرت ندارند، می‌گوید: برای این موضوع به نمایندگان استان شکایت بردیم اما هنوز هیچ اتفاقی روی نداده و همچنان بازارچه‌ها مسدود است، کولبران کار ندارند، کارت‌های پیله‌وری تقریبا بدون استفاده مانده و مهاجرت تنها راه پیش پای کولبران مرزنشین است. شیخی می‌گوید: برخی کولبران برای امرار معاش‌شان قاچاق را انتخاب می‌کنند؛ البته نه کالای قاچاق و ممنوعه بلکه بنا به درخواست بازرگانان البسه، ‌کفش و سیگار را قاچاق می‌کنند که اگر شانس با آنها یار باشد و گرفتار هنگ‌ها و پاسگاه‌های مرزی نشوند می‌توانند چندرغاز درآمدی داشته باشند. وی با بیان اینکه راه‌اندازی دوباره بازارچه‌های مرزی می‌تواند تحول خوبی در شهرهای مرزی ایجاد کند، می‌گوید: این بازارچه‌ها می‌توانند محل خوبی برای دور زدن تحریم‌ها باشند اما به‌جای رونق بیشتر متروکه شده‌اند. شیخی با اشاره به اینکه قرار بود در ازای کارت‌های پیله‌وری که 4نفر از اعضای خانواده را پوشش می‌دهد ماهانه 700هزار تومان به ازای هر نفر تخفیف گمرکی اعمال شود، می‌گوید:‌ وقتی سرمایه‌ای نداریم که بخواهیم از آن طرف مرز جنس وارد کنیم، وقتی مرزها بسته است، وقتی در زمان بازگشایی موقت مرزها فقط با پارتی‌بازی از کارت‌های پیله‌وری بعضی از مرزنشین‌ها استفاده می‌شود، این کارت‌ها عملا به هیچ دردمان نمی‌خورد. وی می‌گوید: وقتی کارت‌های پیله‌وری صادر شد، بازرگانان این کارت‌ها را 3میلیون تومان از پیله‌ورها اجاره می‌کردند اما الان در ازای 50 تا 100هزار تومان این کارت‌ها را اجاره می‌کنند که حتی برای خرج یک روز یک خانواده هم کفاف نمی‌دهد.

 شیخی با اشاره به مهاجرت مردم از روستاها و شهرهای مرزی به‌دلیل بیکاری می‌گوید: در سال‌های قبل سالانه 18-17خانوار به روستایمان اضافه می‌شد چراکه شرایط برای کولبری مهیا بود و افراد می‌توانستند با وجود همه مخاطرات کولبری درآمدی داشته باشند اما از سال گذشته که مرزها بسته شده و کنترل بر راه‌های فرعی زیادشده اهالی در حال مهاجرت هستند و من هم برای ادامه زندگی روستا را ترک کرده و به شهر آمده‌ام.


90درصد کولبران بیکار شده‌اند

 ملا احمد عظیمی از پیله‌وران بازارچه مرزی قاسم‌رش است. وی با ابراز تأسف از بیکاری اکثر اهالی منطقه می‌گوید:‌ هیچ کاری برای کولبران انجام نشده، ‌مردم بیکار هستند و درآمدی ندارند، ‌کارت‌های پیله‌وری برای برخی اهالی صادر شده اما وقتی باری برای جابه‌جا شدن وجود ندارد، ‌این کارت‌ها هم بلااستفاده مانده‌اند. وی می‌گوید:‌ در چند‌ماه گذشته 2نفر از کولبران که از بیکاری به تنگ آمده بودند و از راه‌های فرعی تردد می‌کردند از کوه پرت شده و جان دادند؛ حالا 2خانواده بی‌سرپرست با چند بچه قد و نیم‌قد از آنها باقی مانده که درآمدی جز یارانه‌ها ندارند. اگر مرزها باز بود شاید آنها هم الان زنده بودند.

کارت‌های پیله‌وری بی‌استفاده است

 محمد عظیمی نیز کولبر دیگری است که اجناس سفارشی را از مرز به بازارچه قاسم‌رش می‌آورده است. وی می‌گوید: ‌به‌علت بارش برف، راه‌ها صعب‌العبورتر از قبل شده، نیروی انتظامی و مرزداری هم همه راه‌های فرعی و اصلی را قرق کرده‌اند و هر یک کیلومتر یک ایست بازرسی ایجاد کرده‌اند، با این کار دیگر کولبری از راه‌های فرعی و صعب‌العبور هم نمی‌توان انجام داد. یک مدت از پشت مرز قاسم‌رش می‌شد به‌صورت پنهانی جنس وارد کرد اما راه صعب‌العبور و سختی دارد، برای آوردن بار باید اجناس را با استفاده از طناب از یک صخره 80متری بالا می‌کشیدند، در همین مسیر یکی دونفر از کولبران از بالای صخره به پایین پرتاب شدند و جان دادند.

 عظیمی می‌گوید: ‌تعداد زیادی از کولبرها حتی پول کافی برای خریدن کفش مناسب برای تردد در زمستان را ندارند. بعضی‌هایشان با صندل و دمپایی تابستانی راه‌های پرپیچ‌وخم کوهستانی را با بار سنگینی که بر دوش دارند طی می‌کنند و تعداد کمی از آنها برای تردد در زمستان چکمه و پوتین دارند؛ مابقی ترجیح می‌دهند درآمد ناچیزی که دارند را صرف خورد و خوراک خانواده‌شان کنند تا اینکه برای خودشان کفش و اورکت بخرند. عظیمی درخصوص کارت‌های پیله‌وری هم می‌گوید:‌ برای استفاده از کارت‌های پیله‌وری باندبازی شده، هرکس پارتی داشته باشد می‌تواند کار کند در غیراین صورت کارت‌ها بی‌استفاده باقی می‌ماند. وی می‌گوید: بیکاری رنج اصلی زندگی کولبران است، سفره‌های خالی، پدران شرمنده از خانواده، پیشانی‌های شرمگین همه و همه نتیجه بسته شدن مرزهاست، کاش قبل از بستن مرزها فکری به حال کولبرانی می‌کردند که هیچ راه درآمدی جز کولبری ندارند.


مهدیه تقوی راد/خبرنگار همشهری

انتهای پیام/

 

ZariwarKhabar Telegram Channel

نظرات بینندگان :

اولین نفری باشید که در مورد این مطلب نظر می دهید!

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت زریوارخبر در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
* به دلیل تراکم نظرات ممکن است نظر شما با تاخیر تایید شود.

نام *
 

کد امنیتی