سایت خبری تحلیلی

آرشیو اخبار / بایگانی پیوند سایتی RSS
یادداشت/
شنبه 13 آذر 1395 / 11:55|کد خبر : 4200|گروه : فرهنگی

جاده های مریوان و هورامان، از تهدید تا فرصت/ «فرهنگ» حلقه گمشده در رانندگی

کمین پلیس در جاده ها توسط رانندگان به اطلاع همدیگر می رسانند و همدیگر را به ایفای نقش در رانندگی و رعایت موارد ایمنی در فاصله چند کیلومتر مانده به پلیس راهور تا چند کیلومتر آن طرف تر دعوت می کنند. به راستی چرا مردمی که همدیگر را نمی شناسند و در بسیاری از مواقع حقوق همدیگر را رعایت نمی کنند در چنین زمان و مکانی این همه همکاری دارند؟

کمین پلیس در جاده ها توسط رانندگان به اطلاع همدیگر می رسانند و همدیگر را به ایفای نقش در رانندگی و رعایت موارد ایمنی در فاصله چند کیلومتر مانده به پلیس راهور تا چند کیلومتر آن طرف تر دعوت می کنند. به راستی چرا مردمی که همدیگر را نمی شناسند و در بسیاری از مواقع حقوق همدیگر را رعایت نمی کنند در چنین زمان و مکانی این همه همکاری دارند؟

به گزارش خبرنگار زریوار خبر، تقریبا هر هفته اخباری از تصادفات بین جاده ای و شهری به گوش می رسد و عکس ها و گزارش هایی از صحنه های بسیار دلخراش را به واسطه ی اینترنت، شبکه های اجتماعی و یا خبرگزاری ها شاهد هستیم. در این بین، آمار تصادف بین جاده ای مریوان به مراتب بیشتر است. اما دیدگاه های متفاوتی در این زمینه مطرح است. هر کس به فراخور داده های خود، بر این قضیه تحلیلی انجام می دهد.  اما سوال اساسی این است که به راستی مقصر کیست؟ و یا چیست؟ هر چند این نوشته در پی معرفی مجرم یا مقصر نیست. بلکه با بررسی عوامل حادثه خیز، سعی در ارائه ی راه حلی بهتر دارد. 


با نگاهی به وضعیت جغرافیایی مسیرهای منتهی به مریوان، وجود چنین جاده هایی اجتناب ناپذیر است. اما با این حال هم، جاده های استاندارد و به روز، حق مردم است. اگر جاده مریوان، سنندج 125 کیلومتر باشد و انتظار آغاز فرآیند بازسازی آن را از بعد از آغاز دوره سازندگی و پس از اتمام جنگ تحمیلی بدانیم، در می یابیم که برای داشتن جاده ای استاندارد، 27 سال وقت داشته ایم  و از آن زمان این جاده احتیاج به بازسازی داشته و دارد. اگر هر سال تنها کمتر از 5 کیلومتر از این جاده را بازسازی می کردیم الان وضع بهتری داشتیم. اما به هزار دلیل این گونه نشد. البته در این خصوص می توان مدیران وقت شهرستان و استان را نکوهش کرد که با ندانم کاری و اتلاف وقت، این عظیم ترین موهبت الهی، خسارات سنگینی را امروزه بر جان و مال و روان مردم وارد کرده اند. اگر به ظن خود، جوابی برای آخرت خود داشته باشند، هرگز نمی توانند وجدان خود را در کنج تنهایی و خلوت، پاسخگو باشند. البته نمی توان مطمئن بود که مسئولان حال حاضر هم از این عملکرد اسلاف خود تجربه اندوزی کنند و حجم و سطح خسارات وارده به مردم را به حداقل برسانند.


مورد دیگری که می توان اشاره نمود، سطح پایین ایمنی و استاندارد خودروهای ترددی در سطح جاده های کشور است که این مهم شامل تمام مناطق کشور می شود و نمی توان مریوان را از این نظر استثنا کرد. مشکلی که روش حل آن در این نوشته نمی گنجد. 


یکی دیگر از معضلات بزرگ جاده های منتهی به شهر مریوان، تردد ماشین های سنگین و تریلی های حمل کانتینر و مخصوصا مواد نفتی است. این ترددها از هر نظر،خارج از توان و ظرفیت این جاده است. به واسطه ی مرزی بودن شهر مریوان، وجود تجارت و بازرگانی بین الملل اجتناب ناپذیر است و حتی می توان آن را فرصتی دانست که سود سرشاری را نصیب منطقه می نماید به شرطی که برای آن برنامه و قانون مدونی داشت. این مشکل به مراتب از مشکلات دیگر قابل بحث تر و قانون پذیرتر است و می توان با چند قانون ساده و اجرایی و در کمترین زمان، آن را تا حد نزدیک به صفر کاهش داد. 


بر اساس تحقیقات و آمارهای رسمی، بیشترین مورد تصادفات در چند ده کیلومتری مقصد اتفاق می افتند، چرا که راننده با وجود احساس خستگی، باز هم به حرکت خود ادامه می دهد با این اندیشه که مسافت زیادی نمانده است و در کیلومترهای آخر سفر، تحلیل شده و موجب اتفاقات ناگوار می شود. همچنین، وجود جاده ای پر پیچ و خم، مرتفع و کم عرض و باریک با شرایط جوی و آب و هوایی خاص، برای بسیاری از رانندگان نا آشنا است و در کمترین زمان این تغییر نوع جاده اتفاق می افتد که این امر هم برای یک اتفاق ناگوار می تواند کفایت کند. ضمن اینکه نا آشنا بودن رانندگان ماشین های سنگین، به نوع این جاده، مزید بر علت است و اکثر تصادفات از این مهم سرچشمه می گیرند.


اما چند مورد و راه حل همزمان می تواند این مشکل را تا حد بسیار قابل توجهی کاهش دهد. 


1-با توجه به شرایط جاده های منتهی به مریوان و نیز بر اساس ویژگی سیستم حمل و نقل باری جاده ای، اگر تردد وسیله های نقلیه سنگین را محدود به زمانی خاص و خلوت از شبانه روز(مثلا از  ساعت 11 شب تا 6 صبح) شود، می تواند نتایج خوبی را شاهد بود. چرا که جان یک نفر بسیار با ارزش تر از هر چیز دیگری است.


2-با توجه به اینکه بسیاری از راننده ها یا خستگی مفرط دارند و یا آشنایی لازم بر جزئیات جاده های مریوان را ندارند، می توان با ایجاد یک تعاونی از رانندگان بومی و آموزش داده شده به لحاظ فرهنگی که بر جاده های مریوان مسلط هستند و اجبار به استفاده از آنها در مسیرهای منتهی به مریوان، مخصوصا مریوان- سنندج و مریوان- سقز، توسط کامیون داران و رانندگان کامیون ها، ضمن کم کردن آمار تصادفات مرگبار، می توان اشتغال پایدار و مناسبی را برای عده ای از جوانان منطقه دانست. چرا که رانندگان بومی و آشنا به پیچ و خم و پستی بلندی های جاده، می توانند در کم کردن مشکل تصادفات جاده ای که سال هاست مریوان را با یک بحران جدی و خطرناک مواجه نموده است، رها نمایند. به طوری که هیچ راننده ی ماشین سنگینی غیر از اعضای این تعاونی بومی نتوانند در مسیرهای جاده ای مریوان رانندگی نماید. رانندگانی بومی که جان مردم را با بیمه شخص ثالث محاسبه نکنند!!!


اما مهمترین نکته که نباید فراموش شود و باید اهمیت بیشتری به آن داد و به جرات می توان آن را حلقه ی گمشده ی جامعه امروز ما دانست، فرهنگ است. 


یکی از عوامل قابل اشاره و لازم در بحث ویژگی های شخصیتی افراد کارآفرین، موردی است به نام "مرکز کنترل درونی". این ویژگی به این معنا است که کارآفرینان تقصیر مشکلات پیش آمده را شخصا بر عهده می گیرند و از هر مقصر کردن هر شخص ثالث و عوامل خارجی دیگر پرهیز می نمایند. اگر ما بتوانیم برای این مشکل، دنبال عامل و مقصر خارجی نگردیم و خودمان را مقصر اصلی بدانیم شاید نتیجه ی بهتری عایدمان شود.

 

جاده های مریوان و هورامان، از تهدید تا فرصت/ «فرهنگ» حلقه گمشده در رانندگی


بر فرض اینکه وسایل نقلیه و خودروهای موجود ما از داشتن هرگونه استاندارد و ایمنی برخوردار نباشند، فرض کنیم که جاده های ما برای 50 سال پیش طراحی شده اند. فرض کنیم سطح جاده از استاندارد لازم برخوردار نباشد. اما برای دیدن نیمه پر لیوان هم می توانیم تلاش کنیم. چرا که در غیر این صورت، اکنون و به این زودی امیدی به اصلاح و تغییر این جاده ها نیست. پس چکار باید کرد؟ جز اینکه با درایت و منطق باید در تفکر خودمان تغییر ایجاد کنیم. جز اینکه مجبوریم که تهدیدها را به فرصت تبدیل کنیم. ما با تغییر نگرش خود، می توانیم وضعیت را بهتر نماییم. به راستی چرا باید برای خود و همشهریان خود استرس ایجاد نماییم. در حالی که می توانیم برای همدیگر شادی و نشاط بیافرینیم. اگر همه فاکتورهای لازم برای تصادف فراهم است، با فاکتور فرهنگ و رعایت آنچه باید  انجام شود، می توان آمار تصادفات جاده ای را کم کرد. چرا که سرعت غیر مجاز، سبقت غیرمجاز، رعایت فاصله، استفاده نکردن از گوشی همراه، رانندگی نکردن با شرایط خستگی و یا رانندگی در سلامت هوشیاری و بدون مصرف هرگونه مخدرات و مکسرات، از جمله عوامل اصلی ایجاد تصادف می باشند. تنها با رعایت این چند نکته که ناشی از فرهنگ هر جامعه ای هستند، جامعه می تواند دست خوش تغییری مناسب شود. تمام جامعه، برای تربیت فرهنگی افراد و شهروندان مقصر است. ما هنوز کمربند ایمنی را برای جلوگیری از جریمه می بندیم و از آن طرف هم پلیس انگار جز مچ گیری برای کار دیگری ساخته نشده است. پلیسی محترمی که مقوله آموزش و همراه کردن مردم برای رعایت قانون را با بگیر و ببند و رعب و استرس تبدیل کرده است. وقتی پلیس راهور در نقطه ی کوری از جاده خودش را پنهان می کند تا بتواند فضایی ایجاد نماید و رانندها تخلفی نمایند و آنها را به دام بیندازد؛ ما را به یاد کارتون مشهور موش و گربه می اندازد. در نقطه مقابل آن، مردم در چند کیلومتری دو طرف کمین پلیس راهور با اعلام هشدار به همدیگر، کمین پلیس برای مچ گیری به اطلاع همدیگر می رسانند و همدیگر را به ایفای نقش در رانندگی و رعایت موارد ایمنی در فاصله چند کیلومتر مانده به پلیس راهور تا چند کیلومتر آن طرف تر دعوت می کنند. به راستی چرا مردمی که همدیگر را نمی شناسند و در بسیاری از مواقع همدیگر را رعایت نمی کنند در چنین زمان و مکانی این همه همکاری دارند؟ چرا باید پلیس نقش خود را تغییر ندهد و به جای اینکه بر علیه مردم و برای قانون باشد، همراه مردم و برای قانون نباشد؟ ضمن اینکه هرگز موافق هر گونه قانون گریزی نیستم به پلیس محترم یادآور می شوم که این جاده های مریوان نه از لحاظ تکنولوژیکی و نه از لحاظ نیاز روانی مردم به روز رسانی نشده اند. چه بسا اگر جاده ای استاندارد وجود داشت، کمتر چنین انفاقاتی می افتاد و کمتر راننده ای حاظر بود که با جان و مال خود و دیگران بازی کند. پس تعاملی سازنده باید کرد و "جور دیگر باید کرد" و با رعایت همه ی کمی ها و کاستی ها، حداقل کاری که می توانیم انجام دهیم به خود، همراهان و دیگران استرس وارد ننماییم. طوری رانندگی کنیم که سراسر مسیر را برای طرف مقابل به شادی، آرامش و راحتی تبدیل کنیم.


یا در حین رانندگی به گزینه ی داشتن بیمه و پرداخت دیه توسط بیمه فکر نکنیم چرا که تمام پول و ثروت دنیا نمی تواند تنهایی یک یتیم را درمان نماید و دلتنگی هایش را نوازش دهد. بیاییم جای خودمان را با طرف های مقابلمان عوض کنیم و خود را جای آنها بگذاریم. باشد که به یاد زن بیوه و فرزند یتیم و پدر و مادر جگر سوخته و خواهر و برادر بی رمق خود و طرف مقابلمان باشیم. 


در اینجا باز هم یک نکته مهم متذکر می شود و آن اینکه، شرایط دریافت گواهی نامه رانندگی را کمی متفاوت تر نماییم. رانندگی در جاده را با تجربه و آزمودن به رانندگان تازه کار آموزش ندهیم. آن را با آموزش، آموزش دهیم و قسمتی از آموزش رانندگی را به جاده اختصاص دهیم تا هزینه هایی را بر جامعه تحمیل نکنیم.


اما جای خالی گواهی نامه ی فرهنگی هم به شدت احساس می شود. رانندگی، مجموعه ای از مهارت های دست و پا و چشم نیست. رانندگی مجموعه ای بزرگتر از مهارت های دست، پا، چشم، رفتار و درک دیگرانی است که در مقابل ما قرار می گیرند. دیگرانی چون عابر پیاده، کودک، پیر، جوان، خودروی مقابل ، کناری، جلویی، پشت سری، خطوط، تابلوها و... . همراه با آموزش نکات راهنمایی و رانندگی، باید آموزش رعایت آنها را هم ارائه دهیم. چرا جوان و یا میانسال محترمی که موفق به دریافت گواهی نامه شده است نمی خواهد و یا نمی تواند قانون را رعایت کند؟ چرا خود را ملزم به رعایت دیگران و حقوق جامعه نمی کند؟ برای درک این مهم، کافیست در خیابانی ایستاده و کمی نظاره گر تردد خودروها باشیم. 


از این فرصت استفاده نموده و به پلیس محترم راهنمایی و رانندگی پیشنهاد می دهم که با استفاده از اصول علمی و به دور از هر گونه رفع وظیفه، ضمن تدوین اصولی و صحیح گواهی نامه فرهنگی رانندگی در کنار گواهی نامه مهارت رانندگی، جهت آموزش رعایت قانون توسط راننده ها، در رفتار و رویکرد خود تغییری اساسی ایجاد نماید تا به جای دور کردن مردم از خود، آنها را با خود همراه و همکار نماید. جریمه کردن و مچ گیری را ملاک قرار ندهد و همراه کردن مردم در .....رعایت قانون مهم تر باشد.


نکته پایانی اینکه جاده ها نقش مهمی در توسعه صنعت گردشگری دارند و مریوان و هورامان موزه و کلکسیون گردشگری طبیعی و فرهنگی هستند. خوشبختانه امروزه نگرش به گردشگری و صنعت هم تغییر پیدا کرده است. مردم در پی امکانات آنچنانی نیستند چرا که زندگی خود گردشگر سرشار از وجود امکانات است. گردشگر به دنبال تفاوت ها و تجربه های تازه و بکر است. او می خواهد زندگی دیگران را ببیند، تجربه نماید و خود عملا آن را حس کند تا بتواند تنوعی کسب نماید. از این رو جاده های منتهی به مریوان نه تنها ضعف نیستند، بلکه قدرت هستند. نه تنها تهدید نیستند، بلکه فرصت هستند و این یعنی پتانسیل و فرصت و لزوم داشتن برنامه برای آن.


 اگر جاده های پر پیچ و خم و مرتفع، با همسایگی جنگل و مرتع و همجوار با رودهای خروشان و چشمه ها و باغ های ما هم مانند دیگر جاده های بی روح و یک نواخت باشند، برای یک شهروند مرکز نشین ایران و یا گردشگر خارجی چه جاذبه و تجربه ی جدیدی می تواند باشد؟


پس بهتر است با تغییر زاویه ی دید خود از، مشکلات جاده ای و تکنولوژیکی به، تنوع و منحصر به فرد بودن امکانات ضعیف خود و بهره برداری از این مهم، منطقه خود را سرشار از فرصت ها نماییم تا ضمن رسیدن به امنیت جانی و روانی بهتر در جامعه، بتوانیم محیطی مناسب برای کسب و کار ایجاد نماییم.


یادداشت: محمد سالاری

مطلب ارسال شده به سایت خبری تحلیلی زریوار خبر، بیانگر دیدگاه و نظر نویسندگان آن است. این سایت در نظر دارد با انتشار نظرات صاحب نظرانی از طیف های گوناگون، چشم انداز متنوع و متوازنی از دیدگاه ها رابه کاربران خود در شهرستان مریوان و استان کردستان ارائه دهد.(زریوار خبر منتظر مقالات شما می باشد. برای ارسال نوشته های خود به قسمت ارتباط با ما در صفحه نخست سایت مراجعه فرمایید).

انتهای پیام/

ZariwarKhabar Telegram Channel

نظرات بینندگان :

امیدشنبه 13 آذر 1395 | 13:07

2
0

راهنمایی ورانندگی قبل ازاینکه رانندگان رو راهنمایی کنن که مسایل ایمنی رو رعایت کنن قبض جریمه رو نوشتن مثلا نبستن یه کمربند واسه همین مردم همکاری میکنند.

0
1
شهروند شنبه 13 آذر 1395 | 14:40

کدوم راننده ای هست که ندونه نبستن کمربند ایمنی یا سرعت یا سبقت غیر مجاز خلافه و جریمه داره خوب رعایت کند جریمه نشه جاده جای آموزش نیست بایدآموزشها رو دید بعد زد به جاده

1
0
پاسخ شهروند یکشنبه 14 آذر 1395 | 00:48

جریمه باعث مرگ هزاران نفرشده یعنی وقتی راهنمایی ورانندگی قبض جریمه رونوشته راننده ازناراحتی گازش روگرفته یک کیلومتر اون طرف تر واژگون شده پس اینجا یه تذکرویه راهنمایی میکرد اون حادثه پیش نمی اومد

پاسـخ

ریباز 23شنبه 13 آذر 1395 | 15:02

2
0

وجود و حضور پلیس راهور در جاده ها می تواند نعمت ی باشد برای جلوگیری از سانحه و ......! ولی این سوال همیشه در ذهنم بوده که به راستی پلیس راهور به جای راهنمایی رانندگان و یا حتی تذکر و .... چرا در نقطه های کور در جاده ها کمین می کنند !!!!!!!!!!!! این با قانون منافات دارد و خود عمل غیر قانونی است ! ( باور ندارید لطفا بررسی کنید) . پلیس راهور باید در جاده ها دیده شوند نه اینکه کمین کنن!!!!!!!!!

پاسـخ

بی نامشنبه 13 آذر 1395 | 20:28

0
0

بزرگترین مشکل شهر مریوان نبود جاده های استاندارد به روزه دنیاست این جاده های مریوان مال قرون وسطی است نه دنیای امروز هر زمانی جادها مثل سایر نقاط کشور شد بعد بیایید در مورد فرهنگ مردم حرف بزنید . کسانی هم که میخان همه چیز حتی رانندگی رو با بی فرهنگی مردم توجیه کنند . بیشتر افرادی هستن که مخل جامعه هستن در ادارات برخورد با ارباب و رجوع این حرفها رو زیاد میزنن

پاسـخ

م.شپنجشنبه 28 بهمن 1395 | 08:11

0
0

جناب سالاری؛ سپاس
راه حل اول شما شاید عملی باشد ولی سخن گفتن از راه حل دوم نه علمی است و نه عملی.
در مورد عملکرد پلیس به درستی اشاره فرموده اید. باید اضافه کرد که رویکر پلیس در استان کوردستان با تمام استانهای دیگر کشور متفاوت و نه تنها با دید صرفن جریمه ای و درآمدزایی به وظیفه ی خود می نگرند بلکه برخوردهای آنان بسیار مغرضانه ******* است.

نکته:
اشاره به ویژگی های شخصیتی افراد کارآفرین و "مرکز کنترل درونی" در این مطلب جایی ندارد.
واژه «مکسرات» هم احتمالن اشتباه تایپی است.
موفق باشید.
دکترا در برنامه ریزی منطقه ای

پاسـخ

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت زریوارخبر در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
* به دلیل تراکم نظرات ممکن است نظر شما با تاخیر تایید شود.

نام *
 

کد امنیتی