سایت خبری تحلیلی

آرشیو اخبار / بایگانی پیوند سایتی RSS
جوان ورزشکار مریوانی در گفت و گو با زریوار خبر،
سه شنبه 20 آذر 1397 / 09:10|کد خبر : 3190|گروه : ورزشی

معلولیت، محدودیت نیست/ زندگی زیبای یک جوان معلول بدون دست و چشم+عکس

مشغول پهن کردن زیرانداز بودم، قبلش دستی به زمین کشیدم که سنگریزه ها را کنار بزنم اما هنوز نصفی از زیرانداز را نگذاشته بودم که دنیا بر سرم ویران شد و چشم هایم سیاهی رفت، نمی دانم چی شد ولی همین را می دانم که صدایی وحشتناک به گوشم خورد، و دنیا یکباره تاریک شد.

مشغول پهن کردن زیرانداز بودم، قبلش دستی به زمین کشیدم که سنگریزه ها را کنار بزنم اما هنوز نصفی از زیرانداز را نگذاشته بودم که دنیا بر سرم ویران شد و چشم هایم سیاهی رفت، نمی دانم چی شد ولی همین را می دانم که صدایی وحشتناک به گوشم خورد، و دنیا یکباره تاریک شد.

به گزارش خبرنگار زریوار خبر، زندگی زیباست، عاشقانه باید زیست، حتی اگر سنگلاخهای جاده زندگی در مسیرت قرار گیرد. این جمله را بارها شنیده بودم، ولی زیاد آن را باور نداشتم، چون به تصورم، محدودیتهایی می توانستند خیلی راحت هر ایده ای را نقش بر آب کنند. تا اینکه جوانی با تمام و کمال این قواعد را برایم بی معنی ساخت.  کسی که معلولیت هایش را به فرصتهایی طلایی تبدیل کرد، و حقیقتا اثبات کرد، که(معلولیت، محرومیت نیست).

 

پس از آن این جوان نظرم را کم کم بسوی خود جلب کرد، به خانه یشان که داخل شدم، یکباره متحیر و مات گشتم. با منظره ای بسیار شگفت بر خوردم که شاید هیچوقت در زندگی ندیده بودم. مرد جوانی، با دو دست که از مچ قطع شده و چشمانی نابینا که با خانمی خوش رو و جوان میگفتند و می خندیدند، طوری که انگار سالها در هجران دیدار هم بودند.


به گفتگو با این ورزشکار و جوان معلول و موفق مریوانی نشستیم از وی خواستم که از خود بگویند.

بنده، صلاح سعید پور متولد سال 1365 از روستای بلچه سور از توابع بخش کوماسی شهرستان مریوان هستم و اکنون ساکن شهر مریوان. سال1380 بود آن موقع 15 سال سن داشتم با مهمانهایمان به قصد تفریح و دیدن مرز، به باغهای روبروی روستای باشماق رفتیم.  من مشغول پهن کردن زیرانداز بودم، قبلش دستی به زمین کشیدم، که سنگریزه ها را کنار بزنم اما هنوز نصفی از زیرانداز را نگذاشته بودم، که دنیا بر سرم ویران شد و چشم هام سیاهی رفت، نمی دانم چی شد، ولی همین را می دانم که صدایی وحشتناک به گوشم خورد، و دنیا یکباره تاریک شد.


هنوز مبهوت بودم تا اینکه روز به روز انگار چیزهایی می فهمیدم.  کم کم فهمیدم که بر اثر انفجار مین بشدت مصدوم شده ام هر دو چشمانم به کلی تخلیه شده است و جراحات زیادی برداشته بودم. بعدها ها متوجه شدم که هر دو دستم را نیز از مچ از دست داده ام. در تصورم نمی گنجید، فقط هر روز صدای گریه و ناراحتی اطرافیان را می شنیدم، و گاه گاهی هم می شنیدم که کسانی می گفتند،(کاش می مرد و به این روز نمی افتاد). این جمله و ناراحتی های اطرافیان بیش از هر چیزی مرا آزار می داد. وقتی که همه چیزها  را قبول کردم به تدریج از درون شروع به خودسازی کردم و با رفتار و خنده هایم، شرایطم را برایشان عادی ساختم. دیگر خسته شده بودم میدانستم که به چه روزی افتادم، ولی با توکل بر خدا بر ایمان و اراده ام افزودم، و به سوی هدفهای غیر ممکن حرکت کردم تا تواناییهایم را اثبات کنم.


از سال 81 فعالیتهای ورزشی خود را در ورزش گلبال و سپس شنا بصورت تفریحی و در نهایت دوو میدانی را بصورت حرفه ای آغاز کردم.


در سال 82 در مسابقات کشوری در تهران دوبار مدال برنز دریافت کردم و سپس در سال83 به مسابقات جهانی راه یافتم و در جمهوری چک در دو100و200متر، دو مدال طلا به گردن آویختم. سال 84نیز در مسابقات کشوری شنا در مشهد 2 مدال نقره و 1برنز کسب کردم که در همان سال باپیام حفاظت از دریاچه زریوار یک دور شنای رفت و برگشت در دریاچه انجام دادم. و درنهایت تاسال89 ، 14مدال کشوری و چند حکم قهرمانی را مفتخر شدم.


هر چند که در سال86 نیز به مسابقات جهانی دوومیدانی در برزیل راه یافتم ولی بنا به دلایلی از شرکت در مسابقه بازماندم. 

 

معلولیت، محدودیت نیست/ زندگی زیبای یک جوان معلول بدون دست و چشم+عکس

 


پس از آن با سروه آشنا شدم و در نهایت در آذرماه سال 93 باایشان ازدواج کردم. من هر چند که قبلا هم افتخاراتی را دریافت نموده بودم ولی حالا اعتراف می کنم، که پس از ازدواج با سروه، به معنای واقعی همدم و پشتیبان حقیقی خود را یافتم، چون سروه به زندگی من معنای دیگری بخشید و قدرت درونی نهفته ام را برایم نمایان ساخت. از آن پس هم دوباره به اهدافم ادامه دادم ، البته این بار با همدم واقعیم.


صلاح ادامه داد: در اردیبهشت ماه سال93، برای حمایت از جنبش اسلحه سبز، مسیر 45کیلومتری مریوان تا روستای درک را با پیاده پیمودیم. و در مراسم روژیکم بو زریبار، باپیام حمایت از زریبار در بهمن همان سال مسیر سد دریاچه تا پارکینگ را با پای پیاده طی کردیم. سپس در اسفند همان سال در سالگرد شهدای شیمیایی حلبچه مسیر110کیلومتری تاحلپچه را با دوچرخه دو نفری رکاب زدیم و در سال94، برای حمایت از شهدای شیمیایی سردشت دوباره مسیر 219کیلومتری تا سردشت رکاب زدیم. صلاح، درلابلای حرفها و امیدهایش مدام از سروه می گفت و از بزرگواری همسرش و عشقشان نسبت به هم می ستود. سروه را مظهر وفاداری و عشق می خواند و می گفت، او زندگی را برایم معنا داده و کاری کرده که از یک انسان سالم جسمی برتر باشم، باهم می خندیم، تفریح می کنیم، سفر می رویم و نفس می کشیم.

 

معلولیت، محدودیت نیست/ زندگی زیبای یک جوان معلول بدون دست و چشم+عکس


صلاح رمز موفقیتش را توکل برخدا، حمایت و تشویق اطرافیان بخصوص پدر و مادرش می دانست و همچنین اراده و عزم خویش خواند، و ابراز کرد که من از مشکلاتم استقبال کردم و بجای آنکه آنها را مانند دیواری دورم بچینم از آن پله ای ساختم که مرا بلندتر سازد و آن را وسیله ای برای کسب موفقیت و خوشبختی قرار دادم.


صلاح درخواستهایی از مسولین داشت.  قبل از هرچیز خواستار پاکسازی مناطق آلوده به مین شد، تا خدایی نخواسته چنین وقایع دلخراشی تکرار نشوند. سپس از شکار بانان و محیط زیست خواست جهت حفظ این طبیعت زیبا و دریاچه زریوار به تمامی بکوشند و همچنین در حفظ گونه های جانواری و مبارزه با شکار آنها بیشتر مراقب باشند.


صلاح  از همشهریان نیز خواست که از وارد شدن به مناطق آلوده به مین خودداری کنند و بیشتر احتیاط کنند.


وی در جواب بعضی ها که نابینایی را کوری فرض می کنند، گفت: کور، ما نیستیم که بینایی ظاهر نداریم، بلکه کور کسی است که واقعیتها را نمی بیاد و در برابر ناپاکی ها چشم ضلالت می بندد.

 

با سروه امینی همسر صلاح به صحبت نشستیم.  بنده بسیار مفتخرم که با انسان به کمال رسیده ای چون صلاح زندگی می کنم هر چند کسانی به ناگاه نسبت به من احساس ترحم دارند و فکر می کنند زندگیم بی مهر و عاطفه است ولی در جواب آنها می خواهم بگویم: شما باید به این زندگی غبطه بخورید چون شاید صلاح از نظر ظاهری مشکلاتی داشته باشد، اما معنویات و درون او خیلی بزرگتر از آن است که تصور کرد، مگر یک همدم واقعی به آن پی ببرد که خدا را شکر بنده به این امتیاز دست یافته ام چون در حقیقت خوشبختی در ظاهر و پول نیست بلکه در عشق و معنویات است. صلاح برای من انسان کاملی است و باید دانست که انسان با آدمیزاد بسیار فرق دارد، چون او آرامش، درک کردن، احترام و سلامتی معنوی را به من هدیه داده است.

 

معلولیت، محدودیت نیست/ زندگی زیبای یک جوان معلول بدون دست و چشم+عکس


وقتی از سروه خواستیم که برای دختران و همسران توصیه و نصیحتی بکند. وی در جواب گفت: من کوچکتر از آن هستم که کسی را نصیحت و راهنمایی کنم. اگر چیزی در وجود من احساس می شود، از بزرگواری و معنویت صلاح است.

 

صلاح با موفقیتهایی که پس از مشکلاتش به دست آورد، به همه اثبات کرد که محدودیتها را می توان به فرصت تبدیل کرد و می توان این چنین هم عاشق بود و از زندگی لذت برد، هم ورزشکار بود و هم دوستدار و حامی محیط زیست است.

 

مسلم کیائیان خبرنگار زریوار خبر

 

انتهای پیام/

ZariwarKhabar Telegram Channel

نظرات بینندگان :

محمدشنبه 18 اردیبهشت 1395 | 16:36

37
1

درودبرغیرتت مرد.درودبرشرافتت سروه خانم .درودبرتمامی شیرزنان کردستان.درودبرتمامی مردم کوماسی...

پاسـخ

snurشنبه 18 اردیبهشت 1395 | 16:38

28
0

ان شاالله خوشبخت بن سروه خان و کاک صلاحی به ریز .به راسی ئیوه به معنای وااقعی ژیان گیشتون .مایه افتخار شاره کم مریوانن ..به خته ور بن ان شااالله

پاسـخ

نسرین مریوانیشنبه 18 اردیبهشت 1395 | 16:47

6
31

واقعا دلت خوش هست

پاسـخ

گورانشنبه 18 اردیبهشت 1395 | 16:51

28
0

خدا قوت به هر دو شما

پاسـخ

رزا احمدی چویینشنبه 18 اردیبهشت 1395 | 19:20

22
0

افرين بر همجي دوست وبرادر بزركوار ي كه مايه افتخار براي ملت بزرك مريوان وخانواده محترم. ارزوي سربلندي ؤموفقيت.

پاسـخ

پیمانشنبه 18 اردیبهشت 1395 | 19:41

20
0

واقعا باید به کاک صلاح و امثال ایشان افتخار کرد.

پاسـخ

صلاح تشنبه 18 اردیبهشت 1395 | 20:57

23
0

درود بر این زوج خوشبخت ،امیدوارم الگویی باشند برای بقیه جوانان .

پاسـخ

نیماشنبه 18 اردیبهشت 1395 | 21:20

18
0

درود بر شما، نمی دونم چی بگم اگه بهترین ها رو براتون آرزو کنم که شما بهترین ها و دارید. فقط می تونم بگم که التماس دعا دارم ازتون.

پاسـخ

کوره هه ورامیشنبه 18 اردیبهشت 1395 | 21:59

18
0

در مقابلشون فقط میتونیم سکوت کنیم.ما جوونا باید قبل از اینکه خدای نکرده چشمای ظاهرمون رو از دست بدیم چشمای باطنمون رو باز کنیم موفقو سربلند باشید.انشاالله

پاسـخ

بارانشنبه 18 اردیبهشت 1395 | 23:24

17
0

سلام احسنت به شما بزرگوار آن من کاک صلاح رااز نزدیک میشناسم کاک صلاح کوه انرژی وانسان پیش کاک صلاح خیلی سرحاله درود بر هر دوی شما

پاسـخ

سنندجیکشنبه 19 اردیبهشت 1395 | 00:29

14
0

درود بر اراده شان هم خودش هم خانومش

پاسـخ

رحیمییکشنبه 19 اردیبهشت 1395 | 00:49

15
0

ئافرین کوری ئازا و با شه رف

پاسـخ

کیژایکشنبه 19 اردیبهشت 1395 | 07:19

12
0

بهتون تبریک میگم واقعا الگوی خوبی هستی واسه جوانان، خدا پشت و پناهتون

پاسـخ

هیوا مریوانی- مشهددوشنبه 20 اردیبهشت 1395 | 05:13

6
0

امیدوارم که روز به روز به موفقیتهای کاک صلاح اضافه شود و با سروه خانم زندگیشان از این هم شیرینتر شود. واقعا دمتان گرم.

پاسـخ

علیدوشنبه 20 اردیبهشت 1395 | 19:48

5
0

آفرین بر این دو جوان با اراده

پاسـخ

کوردیسه شنبه 21 اردیبهشت 1395 | 00:38

3
0

ئافرین سه لاح گیان بو غیرتت و هزاران سلاو بو تو سروه گیان که نمونه ی ئازایتیت

خوزگا خوشکی من بویتایه هر چن به خوشکت ئه زانم

پاسـخ

هاوریی ژینگهسه شنبه 21 اردیبهشت 1395 | 11:18

3
0

سلاوت لی بی کا ک سه لاح هه ر بژیت سلاو له تویش خوشکه سروه... هیوا خوازم سه رکه وتوو بن له ژیانتانا و ئیشه للا هه رگیز ناخوشی نه بینن...

پاسـخ

چکوجمعه 24 اردیبهشت 1395 | 15:15

3
0

انشالله خوشبخت بیت رفیق قدیمی

پاسـخ

چکوجمعه 24 اردیبهشت 1395 | 15:15

3
0

انشالله خوشبخت بیت رفیق قدیمی

پاسـخ

بختیاریکشنبه 26 اردیبهشت 1395 | 10:24

4
0

سلاو بو هه ردووکتان، زور که س ئینسانیت ئه بی له ئه یوه وو فیر بیت. به راس ئیوه ن ئینسانی راسته قینه.
این مردم لیاقت زندگی بهتری رو دارن تا کی باید جوانان این منطقه هزینه بی لیاقتی های بعضی از مسئولین را بدهند. سالهاست جنگ تمام شده اما این مناطق هنوز قربانی میدهد. چند نفر دیگر باید مانند صلاح باید چشم هایشان را از دست بدهند. اگر صلاح پسر یکی از مسئولین رتبه بالای کشور بود آیا واکنش آنان به این معضل همین شکلی بود؟

پاسـخ

سقزچهارشنبه 5 خرداد 1395 | 19:32

4
0

سلام ودرود به این زوج خوشبخت وآرزوی موفقیت دارم برای هردوی شما

پاسـخ

مستر مجیجمعه 14 خرداد 1395 | 15:35

4
1

آفرین

پاسـخ

کوردوارسه شنبه 20 آذر 1397 | 14:16

0
0

سلام
همیشه در کنار هم شاد و سرحال و ورزشکار باشید.
نفرین می کنم اونهایی که خود سرانه و بی تدبیر و بدون قاعده و اصول و بدون آینده نگری این مین ها رو در این سرزمین مقدس گزاشته اند.
انشالله روزی باشه کشورها به جای استفاده از مین برای حفظ مرزها با روابط دوستانه ممانعت ایجاد کنند و مطمئنن با محبت دشمنان دوست می شوند. و انشالله روزی باشه کشورمان در کنواسیون جهانی ضد مین عضو بشه تا به کمک کشورهای های تک از مین پاکسازی بشه و دیگه شاهد از دست دادن اعضای جوانانمون نباشیم. و انشالله روزی باشه هندوستان به جای اولین کشور سازنده مین اولین کشور سازنده دستگاه مین یاب بشه،
صدام بعد از جنگ تحمیلی گفتند من ایران را ترک کردم ولی سربازانم تا 50 سال دیگه از ایران قربانی می گیرند منظورش مین ها بود چرا گزاشتیم و میزاریم این امر محقق بشه. صلاح جان شما الگوی استقامتی برای جوانان ایران.

پاسـخ

حمیدسه شنبه 20 آذر 1397 | 15:06

0
0

ایشالله کاک صلاح و سروه خان هه میشه خوشبه خت بن...

پاسـخ

گوله مه ریمسه شنبه 20 آذر 1397 | 20:11

0
0

نمونه ی ئافره تی کورده بی شه ک ئه و که له پیاوه شیره ژنیکی له پشته

پاسـخ

بی کسچهارشنبه 21 آذر 1397 | 00:06

1
0

به به . خوشبحال عاشقیتون . ارزو میکنم واقعا همه چی همونطور که توی سایت گفته باشه . لامصبا حسودی,شدم میفهمین حسوووووووودی

پاسـخ

دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیریت زریوارخبر در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
* به دلیل تراکم نظرات ممکن است نظر شما با تاخیر تایید شود.

نام *
 

کد امنیتی